شه‌ڕی دوو مسوڵمان
عن أبي بَكْرَة – رضي الله عنه- أَنَّ النَّبِيَّ (صلى الله عليه وسلم) إِذَا الْتقَى الْمُسْلِمَانِ بسيْفيْهِمَا فالْقاتِلُ والمقْتُولُ في النَّارِ، قُلْتُ : يَا رَسُول اللَّهِ ، هَذَا الْقَاتِلُ فمَا بَالُ الْمقْتُولِ ؟ قَال: إِنَّهُ كَانَ حَرِيصاً عَلَى قَتْلِ صَاحِبِهِ) رواه البخاري.
واته‌: له‌ ئه‌بی به‌كره‌ _ خوا لێی ڕازی بێت_ ده‌گێڕنه‌وه‌، كه‌وا پێغه‌مبه‌ر (صلى الله عليه وسلم) فه‌رموویه‌تی: ئه‌گه‌ر دوو مسوڵمان به‌ شمشێره‌كانییان ڕووبه‌ڕووی یه‌ك ببنه‌وه‌ (شه‌ڕ له‌گه‌ڵ یه‌كدا بكه‌ن)، ئه‌وه‌ی بكوژه‌و ئه‌وه‌ی ئه‌كوژرێت، ئه‌چێته‌ دۆزه‌خ، گوتم: ئه‌ی پێغه‌مبه‌ری خوا (صلى الله عليه وسلم) ئه‌وه‌ ئه‌زانین كه‌ بۆچی بكوژه‌كه‌ ئه‌چێته‌ دۆزه‌خ، به‌ڵام ئه‌وه‌ی كه‌ ئه‌كوژرێت بۆچی؟ فه‌رمووی: چون ئه‌ویش موكوڕ بوو له‌سه‌ر كوشتنی هاوڕێكه‌ی. (بوخاری گێڕاوێتیه‌وه‌).